Twórczość własna
Autor: Szun0926 o czwartek 29. Lipiec 2010
Wiersz biały jest specyficzną formą wiersza. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada również rymów. Istotna jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. W rzeczywistości nie ważna jest forma ekspresji, ważny jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest dokładnie tak samo łatwa jak poezji tradycyjnej. Zależy to od autora. A wszyscy umieją w ten sposób przekazać spersonalizowane pomysły i pragnienia. Nam pozostaje tylko delektować sie ich poezją, którą tak pieczołowicie każdy poeta tak szanuje.
Nie wiem ilu poetów uważa się za dobrych twórców, a ilu tak zwanych poetów za prawdziwych autorów. Jedno jest oczywiste. Jesteśmy obdarzeni duszą. Czy w nas przesadnie wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieważne. Istotna jest siła, ważne jest usilne trzymanie się swojego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry jeśli nie zaprzestaniesz. Tak właśnie jest z nami poetami wierszokletami.
Sztuka to nasz konik. Nie można o niej mówić jak o popularnym hobby. Tu jedyne co obnażamy to nasza głowę. Wylewamy myśli na skrawki papieru, rozbieramy się przed wszystkimi z masek dnia powszechnego. Jak naguski w środku ośrodki miejskie musimy wyzbyć się wstydu i przerażenie przed obnażeniem swojej duszy.
“Jej niczym piękno włosy”
nagii jak rozstanie ból czeka wstydliwie na jej łzę
nieśmiale szuka to piękna
ciche rzęsy kochają ból
na nieśmiałego dotyku nie czeka nigdy niecierpliwa twarz